10 keer 10 en 4

Jezelf blootgeven is het fundament,

van elk gedicht.

Het is zo moeilijk te zijn wie je bent,

zonder gezicht.

Je woorden moeten alles beschrijven,

opper je ziel.

Steeds weer proberen jezelf te blijven,

je bent fragiel.

Je denkt genoeg maar het komt er niet uit,

verdomde pen.

Ik blijf toch maar bij dat ene besluit,

weet wie ik ben.

Doelloos dreun ik zinnen op in mijn hoofd,

zonder verband.

Maar de rijm in mij is nog niet gedoofd,

niets aan de hand.

Het nudisme in mij komt weer omhoog,

gelukkig maar.

Ik zou liegen als ik zei dat ik loog,

mijn dicht is klaar!