Muze of vloek

M'n muze is gevonden,

deze meid is mijn ideaal.

Alleen nou is het best wel zonde,

dat ze niet zo goed werkt.

De depressieve schrijfbuien zijn zoek,

M'n teksten behoorlijk kaal.

Is ze dan een vloek?

die m'n geesteloosheid versterkt.

Waar blijven de mooie regels,

over mijn armzalige bestaan,

of die verschrikkelijke ochtendkegels,

en die mooie avonden alleen.

Nee, m'n hoofd is een grote wolk,

ik leef in een grote waan.

De -Liefde en lust- draaikolk,

van m'n hart tot aan m'n grote teen...

Zij die ruikt naar nat zand in de zomer

en lacht met haar ondoordringbare ogen.

Zij die kijkt als een dromer,

maar altijd scherp en op haar hoede.

Haar haren als een kletterende waterval,

het hoofd is ook altijd lichtjes gebogen.

Hopen dat ik haar nog lang aanschouwen zal,

Anders veranderd mijn liefde in woede.

Boos dat ik dan niet genoeg gedaan heb,

om haar te kunnen blijven bewonderen.

In haar onschuldige liefdesweb,

alles zal ik doen.

Om haar als muze te omschrijven blijven,

ook als ze me blijft bedonderen.

Omdat ze me nog niet onuitputtelijk laat beschrijven,

Misschien bij de volgende zoen...