Vrijthof op vrijdagnacht

Ver weg van de wereld slentert hij over de kasseien,

diep verzonken in een kastanje,

die steeds een stukje verder wordt geschopt…

Ondanks de donkere en koude omstandigheden,

is er om de zoveel meter een lichtpuntje,

M’n schaduw haalt me telkens in…

Plots wordt ik uit mijn afwezigheid gerukt,

niet door de werkelijkheid,

maar m’n zee rolt weg over de klinkers…

Hij kijkt op en ziet zichzelf in een raam,

kijkt naar links,

en maakt rechtsomkeert …